Waarom doen we zo ons best?

10410141_756109294474600_8266234233737265832_n

Iedereen heeft 100% mensen om zich heen. Familie, vrienden, kennissen en collega’s. Die 100% maakt deel uit van jou leven.

1470327_688349707951887_6731979625793889215_n

De eerste 20% zijn jou het meest dierbaarst. Dit kunnen je (en dat hoop ik wel) kinderen zijn, je man/vrouw en zelf wel vrienden of collega’s. Dit zijn de mensen waar jij voor het vuur zou gaan en andersom ook.

Die 20% ontstaan door de jaren heen, de lessen die we hebben geleerd en het daadwerkelijk echt mensen leren kennen. (de percentages kunnen trouwens per persoon verschillen, maar dacht doe lekker makkelijk) Die 20% is voor jou en jouw leven belangrijk. Dat zijn de belangrijkste mensen in je leven. En soms haal je daar iemand uit en soms stop je er iemand bij.

Dan heb je nog 60% goede mensen om je heen. Familie, vrienden en zelf collega’s die je misschien wel tot een goede vriend benoemt. Dit is de groep mensen waar jij best wel eens wat voor wilt doen, iets voor over hebt en andersom ook. Het zijn de mensen die je kunt aanspreken. Waar je misschien zelfs wel iets van kunt leren en andersom. Het zijn mensen die voor jou open staan. En zo af en toe help je elkaar, je hebt er gewoon een leuke band mee. De contacten zijn goed, maar je loopt er niet de deur bij plat, om zo maar te zeggen. Je kunt er niet je leven op bouwen maar ze maken je leven wel compleet.

En dan die laatste 20%, die 20% waar we heel erg ons best voor doen maar echt helemaal niets voor terug krijgen. Ja ellende en een naar gevoel.

Ik heb mezelf er jaren schuldig aan gemaakt. Ik wilde door iedereen aardig gevonden worden. En waarom? Ik begreep toen nog niet waarom mensen zo deden tegen mij, ben ik echt zo naar? ben ik dan echt een bitch? Waarom kunnen ze niet normaal tegen mij doen? waarom doen zij mij zo voelen?

naamloos

Ik snapte er niets van, ik deed immers mijn best om aardig gevonden te worden. Nu denk ik echt zonde van mijn tijd om voor iemand iets te doen die echt niets voor mij zou doen. Die tijd en liefde kan ik veel beter geven aan die ander 80% in mijn leven.
En tuurlijk nu ik terug kijk en het beter zie, zie ik ook wel dat ik in die tijd die mensen eigenlijk helemaal niet zo leuk vond. Gewoon weg om de rede hoe zij mij deden voelen. En geloof me ik praat niet alleen over vrienden of collega’s maar zeker ook over familie. Juist zij waar je dacht heel veel voor over te hebben, heel veel voor te doen. Of goede vrienden, althans waarvan jij dacht, goed bevriend te zijn.

Ik roep al jaren dat als je ergens bent geweest en je gaat er depressief van weg dat er iets niet helemaal goed is. En nu zie ik in dat, dat die groep van mijn 20% is. Ik heb mezelf echt aan moeten leren om te zien wie mij aardig vind en wie niet. Ik heb mezelf echt moeten aanleren om te accepteren dat nou eenmaal niet iedereen mij aardig vind, of normaal tegen mij doet. Sommige mensen zetten zich het liefst boven iedereen, vinden zichzelf het belangrijkste. En vinden mij nou eenmaal in hun leven totaal onbelangrijk.

Dus waarom zou ik hen wel belangrijk vinden?

Je hebt mensen die constant hun ellende over je heen gooien, die totaal niet geïnteresseerd zijn in jouw verhaal, alleen die van hen. Als het goed gaat met ze zie je ze niet, als het slecht gaat met jou, zie je ze niet. Je ziet en hoort ze alleen als het met hen niet goed gaat of ze hebben iets van je nodig.
Dan heb je de groep mensen die in alles wat ze zeggen iets naars over jou te zeggen hebben, of je een naar gevoel geven, een hintje geven of een grapje maken welke naar jou gericht is. Die mensen die neerbuigend zijn naar je, altijd maar proberen te beledigen, alles fout vinden wat je zegt of doet. Die groep mensen die wel net doen alsof ze je aardig vinden.
De mensen die je gewoon negeren als je praat. Door je heen praten, over je heen praten.
En zo zal je vast nog veel meer groepen hebben.

Gewoon mensen die alles doen om je een naar gevoel te geven. En dat lukt zo ook. En waarom lukt ze dat? Omdat jij constant je best aan het doen bent hun te laten zien dat je wel goed genoeg bent om leuk gevonden te worden, aardig te worden gevonden. Maar geloof me die mensen zullen dat nooit in jou zien. Ze mogen je niet, kan gewoon zijn, kan jaloezie zijn, kan van alles zijn, wat voor een rede ze ook hebben. Deze groep mensen mogen jou niet punt!

En al die tijd die jij in hen steekt, steek je niet in de mensen die er echt toedoen! Die andere 80%. Die jou wel leuk vinden, aardig vinden, die van je houden en je hoogstwaarschijnlijk echt een top mens vinden. Nee daar steek je die tijd niet in.

En ik ben gelukkig gaan inzien dat, dat zo zonde is. En dat die eerste 80% mensen het aller belangrijkste zijn in mijn leven.

En ik betrap mezelf er echt nog wel op dat ik iets te veel me best doe voor die laatste 20%, het is denk ik voor mij dan ook wel iets natuurlijks, er voor andere zijn, aardig willen zijn. Maar sinds ik grotendeels dat stukje heb kunnen uitschakelen en in zie welke mensen mij gelukkig maken en welke niet, ben ik een stuk vrolijker en gezonder zelfs. Ik ben mezelf geworden.

En je ontkomt niet aan die laatste 20%, want ze zullen overal zijn. Op je werk, in je vriendengroep (mensen die wel met andere uit je groep bevriend zijn) familie, op verjaardagen, buren, op het schoolplein, noem maar op… Je ontkomt er niet aan. Maar je kunt ze wel onbelangrijk maken voor jezelf. Ik hou de eer aan mezelf, zeg ze gedag, praat met ze over onbelangrijke dingen en dat is het. Niet meer, niet minder. Maar in mijn hoofd weet ik inmiddels waar deze mensen staan en tot welke groep ze voor mij behoren.

En er zullen (en dat weet ik zeker) ook genoeg mensen zijn die mij in die laatste 20% hebben gezet. Maar dat is prima. Want je moet het doen met de mensen die je een goed gevoel geven. Mensen waar je van op aan kunt.

Voor mij heeft het 20/60/20 verhaal mijn ogen geopend en toen ik het hoorde dacht ik, ja waarom doe ik zo voor die mensen. Ik heb het geaccepteerd, het is nou eenmaal zo! Niet iedereen vind mij leuk, punt!

En weet je ik ben er echt gelukkiger door geworden. Sinds ik die mensen uit mijn leven laat en me er niet meer (probeer) druk om maak ben ik gewoon echt gelukkiger.

Ik heb het geaccepteerd.

10659366_695183183900545_8201600481902987032_n

Reactie (1)

  1. Charlotte

    Wat grappig, ik heb net een blog geschreven over dat ik niet meer ga “people pleasen” 😉

    Wat goed dat je kan accepteren dat niet iedereen je leuk vind, het hoeft ook niet!

    Liefs, Charlotte

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>